HOME
OVER MIKIPEDIA
LANDEN
FOTO’S
VIDEO’S
KUNST
LITERATUUR
BLOG

COLOFONhome.htmlover_mikipedia.htmllanden.htmlfotos_%281%29.htmlvideos.htmlkunst.htmlliteratuur.htmlBlog/Blog.htmlColofon.htmlshapeimage_3_link_0shapeimage_3_link_1shapeimage_3_link_2shapeimage_3_link_3shapeimage_3_link_4shapeimage_3_link_5shapeimage_3_link_6shapeimage_3_link_7shapeimage_3_link_8

In het uiterste zuiden van Albanië ligt op een schiereiland de door Unesco op de werelderfgoed geplaatste archeologische site van Butrint. Wie op één plaats de complete geschiedenis van het land wil vinden, kan nergens beter terecht dan hier.


Volgens de klassieke mythologie zou Butrint gesticht zijn door ballingen uit Troje, en zelfs Aeneas zou de stad op zijn tocht naar Italië hebben aangedaan. Hoe het ook zij, zeker is dat het schiereiland sinds de achtste eeuw v. Chr. door Illyriërs werd bewoond. Rond de vijfde eeuw v. Chr. wisten Grieken uit Corfu de macht over te nemen en stichtten er een heiligdom, gewijd aan de halfgod van de geneeskunde Asclepius. Veel bezoekers kwamen naar Butrint in de hoop genezen te worden.

In 167 v. Chr. veroverden de Romeinen de plaats en maakten deze tot een welvarende mediterraanse stad. Butrint ontving o.a. Julius Caesar en keizer Augustus. De stad werd uitgebreid aan de andere zijde van het Vivari-kanaal en kreeg een viaduct en een brug. Een dergelijke bloeitijd zou Butrint nadien niet meer kennen.

In de vijfde eeuw kreeg de stad te maken met invallen van Goten en Vandalen, daarna kwam Butrint onder Byzantijns gezag, werd christelijk en kreeg een bisschopszetel. Tot 1081 bleef het betrekkelijk rustig op het schiereiland, maar in dat jaar maakten Noormannen zich de stad meester; er bleef weinig over van het ooit glorieuze Butrint. Venetianen wisten die overblijfselen in 1386 te verkrijgen; zij verstevigden de oude stadsmuren, bouwden wat huizen en gebruikten de plaats met name als pleisterplaats voor hun handel tussen Venetië en de Levant. Ook controleerden zij het er tegenover gelegen Corfu. Vaak kregen de Venetianen het met de Ottomanen aan de stok, die Zuidoost-Europa inmiddels hadden veroverd. Butrint kwam bij de val van de Venetiaanse Republiek in 1797 dan ook als vanzelf in Turkse handen, en daarmee ook in de handen van Ali Pasja, die er een fort liet aanleggen.

Butrint speelde geen rol van betekenis meer in de laatste decennia van het tanende Ottomaanse rijk. In de aandacht kwam de stad pas weer in 1928, toen archeologen de plek ontdekten en deze blootlegden. Sindsdien heeft een groot aantal geïnteresseerden Butrint bezocht. Unesco besloot de plek in 1992 op de werelderfgoedlijst te plaatsen.




Alles in Butrint is het bezoeken waard. Bij de ingang wordt een wandelroute verstrekt waarin alle hoogtepunten van de archeologische plaats zijn opgenomen. Speciale aandacht verdienen de vrijwel ongehavende, magnifieke mozaïekvloer van het baptisterium (doopkapel uit de zesde eeuw), de Grote Basiliek, en de Leeuwenpoort (een van de oude zes toegangspoorten van de stad).

 

Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Venetianen hebben hun stempel gedrukt op Butrint. Klik op de illustraties om te zien hoe de stad in de loop der tijd veranderde.

De kwestie Kosovo is - zoals alle conflicten op de Balkan - uiterst  gecompliceerd. Oorspronkelijk werd de regio bewoond door de Illyrische stam van de Dardanen. De etnisch Albanezen in Kosovo claimen van hen af te stammen, en daarmee het oudste recht op Kosovo te bezitten. De Serviërs kwamen rond de zevende eeuw het gebied binnen, cultiveerden het en maakten het in de veertiende eeuw tot het centrum van hun keizerrijk. De legendarische Slag op het Merelveld in Kosovo op 28 juni 1389 tegen de Ottomanen is voor de Serviërs een belangrijk (zo niet het belangrijkste) ijkpunt in de ontwikkeling van hun nationaal bewustzijn. Kosovo is voor hen de bakermat van hun cultuur en identiteit. Slobodan Milosevic wist de spanningen tussen beide bevolkingsgroepen fijntjes tot een kookpunt te brengen door in 1989 in een beruchte toespraak uit te dragen dat Kosovo Servisch nationaal erfgoed is.